Chciałbym polecić super książkę: „101odmianwinorśli douprawy wpolsce”
Poniżej kilka zdań z tej wspaniałem książki o winorślach.
Następny etap rozwoju uprawy winorośli stanowiło przeniesienie w pierwszej połowie wieku XIX z Ameryki Północnej do Europy groźnych chorób, np. mączniaka właściwego (Uncinula necator – Oidium tuckeri), a zwłaszcza mączzniaka rzekomego (Plasmopara viticola) oraz szkodnika – mszycy wińca (Phylloxera vastatrix), co groziło całkowitym zniszczeniem plantacji winorośli w Euroopie. Uprawa winorośli zaczęła się gwałtowanie cofać. Jednocześnie na początku wieku XIX w Ameryce Północnej, zamiast ginącej tam od chorób i szkodników winorośli europejskiej, zaczęto uprawiać lepsze formy, a później odmiany mieszańcowe winorośli amerykańskich, które były odporne na podane najgroźniejsze choroby i szkodniki.
Już około roku 1818 wprowadzono tam do uprawy pierwsze odmiany odporne na mrozy i choroby. Około roku 1850 rozpoczęto we Francji hodowlę odmian mieszańcowych – winorośli amerykańskich skrzyżowanych z odmianami winorośli europejskiej. Największe zasługi ma tutaj Albert Seibel (1844-1936), który wprowadził ogromną ilość odmian (ok. 800), do dziś wiele z nich jest jeszcze w uprawie. Odmianom tym Seibel (i jego sukcesor Villard) nie dawał nazw słownych, a jedynie numery hodowlane. Nazwy nadano tym odmianom, które zyskały sobie większe uznanie dopiero w połowie wieku XX w USA. W ślady pionierów hodowli odpornościowej poszli później inni hodowcy. W ten sposób zamiast odmian europejskich rozpoczęła się – najpierw we Francji, a później w innych krajach masowa uprawa odpornych, ale zwykle mało wartościowych mieszańców.
Następny etap rozpoczęły prace botanika francuskiego MilIardeta, dzięki któremu uprawa winorośli mogła się lepiej rozwinąć – po pierwsze dzięki sprowadzeniu do Europy amerykańskich gatunków [sadzenie winorośli] i odmian odpornych na mszycę filokserę (Phylloxera), po drugie dzięki wprowadzeniu szczepienia winorośli europejskich na podkładkach odpornych na tego szkodnika. Uwolnił on (i jego następcy, hodowcy podkładek) winorośle od najgroźniejszego szkodnika – wińca, żerującego głównie na korzeniach winorośli europejskiej. Później przypadkowo, około roku 1883, dzięki zastosowaniu siarczanu miedzi zmieszanego z wapnem wynalazł wspaniały fungicyd – ciecz bordoską (odkrytą w Bordeaux). Ciecz ta jeszcze do dziś w wielu krajach stanowi podstawowy środek do walki z mączniakiem rzekomym (P/asmopara viticola), chociaż dziś istnieją już środki inne i lepsze. W ten sposób rozpoczął się ponowny okres rozwoju uprawy odmian winorośli europejskiej. W roku 1934 we Francji uprawa mieszańców, zwłaszcza pochodzących od Vitis /abrusca, została zakazana. W krótkim czasie zakaz uprawy tych mieszańców, jako psujących wartość win europejskich, został wprowadzony także w innych krajach. W Polsce sadzenie winogron jest OK. Jednak po stosunkowo nie długim czasie, najpierw w roku 1954, a później w szerszym zakresie w roku 1970 zakaz ten ograniczono. Obecnie hodowla mieszańców czyni postępy – nowe mieszańce dalszych skomplikowanych formuł są coraz lepsze, sadzenie winorośli. Sadzenie winogron, któe są one masowo uprawiane w Ameryce Północnej, a obecnie na coraz większą skalę także i w Polsce. Należy się spodziewać, że do mieszańców w ogóle należy przyszłość (główne zalety to odporność na mrozy, szkodniki, choroby pochodzenia grzybowego i bakteryjnego). Oprócz USA i Kanady, hodowlę takich mieszańców prowadzą kraje byłego ZSRR, W ęgry, Niemcy oraz inne, na mniejszą skalę.
winogron i tak pozostanie w naszych sercach.
